Laat jij zien hoe het werkelijk met je gaat?

Ken jij die gewoonte om wanneer anderen aan je vragen hoe het met je gaat om dan te zeggen:  “Gaat goed hoor”.

En dat terwijl het eigenlijk op dat moment niet waar is? En dat je het toch zegt?

Herinner je je de laatste keer dat je zei: "Het gaat goed met me", toen iemand dat vroeg?

Was het echt, of was het ook voor jou het meest gespeelde toneelspel over hoe het echt met je gaat?

En heb jij je wel eens afgevraagd waarom je je verschuilt achter die zin? Of is het (voor je gevoel) een gewoonte geworden?

Het lijkt alsof we niet willen toegeven dat het niet goed gaat. Misschien denken we dat anderen ons zwak zullen vinden? Willen we anderen niet vermoeien met onze zorgen of gezeur..

Dus, zetten we een glimlach op ons gezicht en doen we alsof alles in orde is. Een niks aan de hand masker…

Maar weet je wat er eigenlijk gebeurd? Als we altijd zeggen dat het goed gaat, ook al is dat niet zo, dan houden we ons eigen pijn en/of verdriet verborgen.

We sluiten anderen buiten en worstelen in stilte. We ontkennen wat we nodig hebben (steun, aandacht, liefde).

Maar……weet je (want je weet het echt wel).

Je hoeft natuurlijk niet aan de hele wereld te vertellen dat het niet goed met je gaat, maar dat is wel de hele andere kant.

Als het vaker of altijd niet zo goed gaat, durf je vaak niet meer.

Wie wil daar nu naar luisteren…

Maar hoe zou jij omgaan (als jij jezelf wel oké voelt) met iemand waarvan je hoort (of al wist) dat het niet goed gaat.

Ga je die uit de weg, wil je dan niet luisteren of die persoon steunen?

Duidelijk toch? Dan wil je toch ook dat luisterende oor zijn? Gewoon vooral luisteren zonder dat je het allemaal hoeft op te lossen.

Vaak is het luisteren al genoeg voor de ander, even je verhaal vertellen, je gevoelens delen.

Haalt de druk eraf, verlaagt de stress en daarmee gaan allerlei processen in je lijf en brein een stuk beter. En dan zie je daarna de wereld weer even met andere ogen.

Dus het is belangrijk om te weten dat het oké is om toe te geven dat het niet goed gaat. Het is oké om je rot te voelen, om verdrietig te zijn of om gewoon een slechte dag te hebben. We zijn allemaal mensen en het leven is niet altijd perfect.

Als je je rot voelt, praat er dan over met iemand die je vertrouwt, die dichtbij je staat, die je steunt en niet zomaar iedereen die je tegenkomt. Een vriend of iemand waar je een goede band mee hebt. Je voelt het vaak wel aan.

En gek genoeg kan dat soms ook met iemand zijn die je nauwelijks kent maar waar je een gevoel van herkenning hebt of veiligheid voelt.

Als je dat lastig vind of niet hebt dan is het verstandig om een professional te zoeken.

Trap niet in de valkuil om het te gaan delen met iemand die je nauwelijks of nooit steunt, in de hoop dat het deze keer wel gaat gebeuren. Bespaar je de teleurstelling.

Dus, laten we stoppen met het spelen van het "Het Gaat Goed" spelletje als dat niet waar is. Laten we eerlijk zijn, zowel met anderen als met onszelf. Want alleen dan kunnen we echte steun vinden en onze ware emoties omarmen, zonder maskers, gewoon zoals we zijn.

Want als jij iemand vraagt: hoe gaat het? En je wilt het echt weten, dan wil je ook niet horen: “Gaat goed hoor” terwijl je aan alle kanten ziet en voelt dat het niet zo is. Want dat voelt toch ook niet oké?

Laten we gaan voor eerlijkheid, openheid en oprechtheid.

Autenticiteit.

Niks anders voordoen.

Veel succes en ben benieuwd of je dit patroon ook herkende?

Laat het mij weten, ik word altijd blij van jullie reacties.