Het begint met kleine dingen....

Misschien heb je dit verhaaltje al wel eens gehoord.

Ik vond het een prachtig verhaal en ik denk dat het niet erg is om het nogmaals te lezen en er weer aan herinnert te worden als je hem al eens gehoord had.

Ik zal je het verhaal vertellen.

Er was eens een oude man, die de gewoonte had om iedere ochtend een wandeling over het strand te maken, voordat hij ging werken.

Zodat hij zijn gedachten kon laten gaan over de dingen die die dag gedaan moesten worden.

Op een ochtend heel vroeg, liep hij over het strand na een zware storm, die die nacht gewoed had en het hele strand was bezaaid met zeesterren.

In de verte zag hij een kleine jongen zijn richting op komen lopen.

Af en toe stopte de jongen, bukte, raapte iets op en gooide dat in zee.

De jongen kwam dichterbij en de man riep: ”Goedemorgen!

Mag ik vragen, wat ben je aan het doen?”

De jongen keek op naar de oude man en antwoordde: “Ik gooi de zeesterren terug in zee. De vloed heeft ze op het strand gespoeld en ze kunnen niet zelf terug in de zee komen”.

De oude man antwoordde: “Maar er liggen hier duizenden zeesterren! Ik ben bang dat dat niet echt verschil zal maken”.

De jongen bukte, raapte nog een zeester op en gooide hem zo ver als hij kon de zee in. Toen keek hij naar de man en zei met een glimlach: “Voor deze maakte het verschil”.

We hebben allemaal de kans een positieve verandering te creëren in deze wereld, maar misschien denk je ook wel eens net als ik : “Ik heb het al zo druk, en hoeveel verschil kan ik nou helemaal maken?”.

Ik denk zeker dat het waar is als het aankomt op de grote wereldproblemen zoals een vaccin tegen Corona, hongersnood, oorlog of een medicijn tegen kanker.

Maar er komen vaak genoeg dingen voorbij waarin we wel verschil kunnen maken. Althans dat denk ik toch wel. En denk dan aan het bovenstaande verhaal.

En nee, misschien kun je de wereld niet veranderen, maar misschien kun je wel al iets voor jezelf veranderen, iets waardoor je net nog iets meer goed doet voor jezelf?

Of kun je al iets doen voor een ander omdat het al best wel wat energie of tijd over hebt?

Voor een keertje is het niet erg als het ten koste van jezelf gaat, maar laat het niet structureel worden (en in sommige omstandigheden is er geen keuze, daar heb ik het hier niet over hè).

Ik denk dat de belangrijkste reden dat we dingen maar voor ons uit schuiven en uitstellen is, dat de uitdaging te groot (lijkt), zo overweldigend is dat we niet weten waar te beginnen, en blokkeren. En denken toch geen verschil te maken. Maar niets is minder waar.

Neem de uitdaging eens aan. Het kan al goed helpen om deze op te delen in kleine stukjes en ze dan een voor een aan te pakken.

Of op te pakken 😀.

Net zoals de zeesterren. En voor die ene zeester betekent het een wereld van verschil.